Sinds mijn studie aan de kunstacademie loopt beeldend werk als een rode draad door mijn leven. In mijn werk onderzoek ik de verhouding tussen werkelijkheid en verbeelding binnen onze hedendaagse beeldcultuur.
Ik werk met beelden en fragmenten uit films, fotografie, boeken, nieuwsmedia en andere culturele bronnen. Vooral krantenfoto’s fascineren me. Ze lijken de werkelijkheid te tonen, maar zijn altijd een selectie, reductie en interpretatie daarvan.
Met mijn werk probeer ik de zichtbare wereld persoonlijk en invoelbaar te maken. Thema’s als identiteit, herinnering, tijd, verlies en subjectiviteit keren steeds terug. Vaak vertrek ik vanuit bestaand beeldmateriaal, dat ik transformeer tot een persoonlijk beeldverhaal. In de afgelopen jaren ben ik daarnaast steeds meer gaan werken vanuit eigen materiaal, om zo universele ervaringen en emoties te raken.
Na mijn afstuderen werkte ik vooral met geënsceneerde fotografie: een zorgvuldig en analytisch proces. Tijdens de coronapandemie veranderde mijn manier van werken. Door het wegvallen van culturele activiteiten ontstond ruimte om opnieuw contact te maken met mijn eigen creatieve praktijk. Ik begon intuïtief collages te maken: direct, snel en zonder vastomlijnd plan. Dat gaf mijn werk nieuwe energie en vrijheid. Ook experimenteerde ik met stop-motionfilms op basis van deze collages.
In 2021 nam ik deel aan Traject Blikopener. Dat werd een creatieve reset. De vraag wat ik via mijn werk wil delen met het publiek kwam centraler te staan. Vanuit die zoektocht ontstonden projecten als Het Nieuwe Kanaal en Sporen, op zoek naar flow.
Een reis naar Zuid-Afrika vormde in 2023 de aanleiding voor We do Tourism, waarin ik mijn positie en blik als toerist onderzocht. In mijn meest recente project Tussentijd staat de relatie met mijn moeder centraal, sinds haar diagnose Alzheimer.
Ik zie beeldende kunst als een vorm van communicatie: met mezelf, maar ook met de bezoeker. Samenwerking en participatie spelen daarom regelmatig een rol in mijn artistieke praktijk.